شهر فرنگ

مدت هاست  قرار کرده ام با خودم که خیلی به ادم ها نزدیک نشوم. ادم ها از دور زیبا تر هستند و دلنشین تر. گاهی که بیشتر صحبت میکنیم و بیشتر میشناسمشان  بی اغراق  میترسم. میترسم از این بی پروایی ادم ها. از بی مسئولیتی ادم ها  از خودخواهی و از نظر  ها و انتقاد هایشان و از طرز فکرشان.

حتی وقتی میشنومشان حس مسئولیت میکنم. حس میکنم باید کمک کنم ولی میدانید...کسی که خواب است را شاید بتوان بیدار کرد  اما امان از دست کسی که خودش را به خواب زده.

درنتیجه تصمصم جدید تر انکه نتها که به ادم ها نزدیک نمیشوم حتی در موقعیتی قرار نمیگیرم که بشنومشان.

فک کنم این بهتر است......