دقیقا نمیدونم این عکس چند ساعت بعد از زلزله گرفته شده  ولی همین را بگم که من هنوز از دیدن عکس تمام وجودم را رعب و وحشت میگیرد. یک ترس عجیبی دارم که حتی نمیتوانم از ان برای خودم هم صحبت کنم.

بعد از زلزله کمک های خوبی از تهران جمع اوری شد. حداقل از بازار بزرگ تهران که هم از نزدیک شاهد بودم و  هم مطمئن بودم که به دست عزیزان اذربایجانی خواهد رسید. علی الخصوص که این تیمی که  در موردش صحبت میکنم تجربه کمک به بم رو هم داشته و از همون روز ها ی اولیه  سازماندهی شده و منسجم کار میکرد.

یکی دو مرحله هم از تمام وبلاگ ها و پیج های شخصی که من میخواندم جلوتر بود. وقتی همه فکر لوازم بهداشتی بودنند این تیم لوازم بهداشتیش به منطقه رسیده بود . خلاصه ما عجیب کیف کردیم از این مدیریت بحران.

اما چرا دروغ بگویم مثل خیلی ها  خیلی  خوشحال نبودم . خیلی هم ذوق میر نبودم که دارد اتفاقات بزرگی 

می افتد . باید خودمان فکر خودمان باشیم.

حالا یا اشکال از فکر من یا بقیه خیلی خوشحالن.

دو  موضع بد جوری فکر من رو مشغول کرده یکی این که بلافاصله بعد از زلزله در فیس بوک یک سری متن احساسی نوشته شد که خیلی هایش را من هم خواندم  پا به پای ان گریستم  و و خیلی هم از نظرم نوشتنش بجا بود چرا که اگر این احسا س سرکوب میشد قطعا پیامد خوبی به همراه نداشت.

ولی یک سری متن هم نوشته شد که تماما قومی قبیله ای بود . من حتی از اوردنش در وبلاگ هم  اجتناب کردم.

حالا گریم یه متنی هم نوشته شده  چرا لایک میزنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟چرا به اشتراک میگذارید؟؟؟؟؟؟؟

مطمئنا خود مردم اون منطقه دسترسی به انترنت ان هم با ف.ی.لت.ر شکن و اتصال به  ف.ی.س.ب.و.ک ندارند.دقیقا هدف از انتشار یک متن قومی قبیله ا ی چیست و شما که لایک میزنی هدفت چیست. ؟؟؟؟؟؟

یک بررسی کردم بین دوستان خودم. دوستان دوستان و  .... نتیجه گیری ام این بود که این دهه پنجاهی ها خیلی علاقه به اینجور مسائل دارند.


و مطلب دوم این که اگر رسانه ملی خیلی خوشحال است از این اطلاع رسانی مردمی و مرتبا در تلویزیون انعکاسش میدهد که عجب مردم باحالی  دست دولت  را پشت بسته اند. شماایی که وبلاگ نویس هستی چرا از کم کاری دولتت خوشحالی ؟؟ این که تمام بار این مصیبت را به دوش مردم انداخته اند  و من و شما میدانیم که  کمک ها ی مردمی هم سقفی دارد  جیب مردم هم حدی دارد  بعد از اینکه اب ها از اسیاب افتاد چه خواهد شد؟ا

 بشینیم و بنویسیم که مردم خیلی غیورند و کمک میگنند و خواهند کرد و خوشحال باشیم بنظرم کمی وارد کوچه علی چپ خواهیم شد.

فک کنم اگر یه کم به این مسائل فکر کنیم اینقدر ها هم خوشحال نخواهیم بود